Gənc Müəllim danışır rubrikamızın növbəti qonağı Aysel Alızadədir.

Mən - Aysel Alızadə 2001-2005-ci illərdə Şəmkir rayon Düyərli kənd 2 saylı tam orta məktəbdə təhsil almışam. 2005-ci ildən ailəmlə Bakı şəhərinə köçərək orta təhsilimi Bakı şəhər Xətai rayonu 64 saylı tam orta məktəbdə davam etdirmişəm. 2012-ci ildə Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin ibtidai sinif müəllimliyi ixtisasına qəbul olmuş, 2017-ci ildə 46 bal ilə müddətli müqavilə ilə pedaqoji fəaliyyətə başlamışam. Ancaq mənim hər zaman arzum ibtidai sinifdə təhsil aldığım məktəbə müəllim kimi qayıtmaq idi. 2018-ci ildə yenidən MİQ müsabiqəsində iştirak edərək 55 bal ilə Şəmkir rayon Düyərli kənd 2 saylı tam orta məktəbdə ibtidai sinif müəllimi kimi çalışmağa başladım. Həmin il eyni zamanda magistratura imtahanında da uğur qazanmışdım, ancaq kəndə qayıdıb arzumu gerçəkləşdirməyi daha üstün bildim və magistr təhsilimdən imtina etdim.

İşlədiyim müddət qısa - 5 il olsa da bu illər ərzində bir sıra mükafatlara layiq görülmüşəm. Şəmkir Rayon İcra Hakimiyyəti tərəfindən 2019-cu ildə “İlin müəllimi” adına layiq görülmüş, İcra Hakimiyyəti, RTŞ və məktəb rəhbərliyi tərəfindən dəfələrlə təltif edilmişəm. Ceyhun Bayramovun Təhsil naziri olduğu zaman iki dəfə gənc müəllimlərlə görüşündə iştirak etmişəm. 2019-cu ildə Təhsil Nazirliyi tərəfindən Qrant qazanaraq “Kənd məktəblilərinin musiqi festivalı” layihəsinin rəhbəri olmuşam.

Orta məktəbdə şagird, universitetdə tələbə olduğum zamanlarda hər zaman sevdiyim və fərqlilik edən müəllimlərin dərsini oxumuşam. Müəllim kimi həmişə çalışıram ki, dərsimi monotonluqdan uzaq, fəal təlim metodlarından istifadə edərək qurum. Ən çox istifadə etdiyim interaktiv metodlar isə ziqzaq, beyin həmləsi, klasterdir. Bundan əlavə, uşaqlarda təlimə daha çox maraq yaratmaq üçün mövzulara aid əyləncəli oyunlar, yarışlar təşkil edirəm.

Ən çox yadımda qalan dərs günüm 2018-ci ildə dördüncü sinfə dərs deyirdim. İki şagirdimin xoş olmayan addım atmasını öyrənmişdim, onlarla təklikdə söhbət edərək etdikləri addımın düz olmaması ilə bağlı danışdım və sonra dərs müddətində birinin digərinə məktub yazmasını gördüm və alıb oxudum. Məktubda yazılmışdı ki, ”müəllim bizim səhvimizi uşaqların yanında demədi, bizi pisikdirmədi. Daha biz də bir də elə səhv etmərik”. Yəqin ki, ömrümün sonuna kimi o məktubu unutmaram. Ən yadımda qalan dərs isə 1-ci sinfə ilk dərs dediyim gün idi. Düşündüm ki, bu uşaqlar heç vaxt hərf tanımayacaq, oxuya bilməyəcəklər. Ancaq biz sinif olaraq bütün çətinliklərdən keçərək, pandemiyanın bizə təsir göstərməsinə izin verməyərək bunu bacardıq.

Mən riyaziyyatdan zəif olan şagirdimi bütün dərinlikləri öyrənməyə məcbur etmirəm. Düzdür, günlük həyatımızda lazım olan bacarıqlara yiyələnməlidir, ancaq hər kəs riyaziyyatçı olacaq və ya hər kəs universitet oxuyacaq deyə bir qayda yoxdur. Çox gözəl şeir demək bacarığı olan bir şagirdimi tədbirlərdə önə çıxarıram və ya riyazi bacarıqları olan şagirdimi o istiqamətdə yarışlara, olimpiadalara cəlb edirəm. Hər kəsin istedadına uyğun yanaşmaq şərtdir!

Heç vaxt şagirdlərim arasında seçim edə bilmədiyim və fərq qoymadığım üçün konkret ad çəkmək istəməzdim. 1 il dərs dediyim bir sinif var idi ki, orada sinfin 50 faizi üzündən belə oxuya bilmirdi. Ancaq bir şagird xüsusi istedadlı idi. Hətta deyərdim ki, bilmədiyi heç nə yox idi. Mənə görə ən böyük istedad da onda idi ki, yoldaşları dərs oxumağa meyil göstərməsə də, hər il bir müəllim dəyişsələr belə o özünü inkişaf etdirməyi bacarmışdı.

2005-ci ildən Bakıda yaşadığım və 12
il sonra yenidən kəndə qayıtdığım üçün mühitə alışmaq mənim üçün bir az çətin olmuşdu. Ən böyük çətinlik isə dostlarımın, yoldaşlarımın hamısının Bakıda olması idi. Ailəmdən tək anam mənimlə qalırdı, o da tez-tez Bakıya getdiyi üçün bəzən darıxırdım. Şəhərdə insan özünü daha çox inkişaf etdirir, istədiyi hər şeyi rahatlıqla əldə edə bilir. Kənddə isə vəziyyət daha fərqli olur. Ancaq uşaqların sevgisi, saflığı üçün hər bir çətinliyə dəyərdi.

Hər iki mühitdə təhsil aldığım üçün o fərqi ən gözəl mən gördüm. Şəraitsiz, odun peçi olan, hətta onun belə qızdırmadığı, köhnə bir kənd məktəbindən çox gözəl şəhər məktəbində oxumağa getmişdim. Şəhərdə uşaqlar daha dünyagörüşlü, daha sərbəst olurlar. Kənddə isə uşaqlar özlərini ifadə etməkdə, cəmiyyətə adaptasiyada çətinlik çəkirlər. Ancaq təcrübəmə əsasən onu deyə bilərəm ki, kənddə uşaqlar oxumağa daha həvəsli olurlar, düşünürlər ki, universitetə qəbul olmaq onların şəhərə getməklərinə səbəb yaradacaq, həyatları dəyişə biləcək. Şəhərdə uşaqların bütün imkanları olduğu üçün onları heç nə təəccübləndirə bilmir.

Müəllimlik yeganə peşədir ki, həkimi də, vəkili də yetişdirə bilir. Heç bir xəstə həkimin, günahkar vəkilin qarşısına qaçmaz, ancaq şagirdlər sevdiyi müəllimin qarşısına qaçırlar. Bir şagirdə bir hərf öyrətməyi bacaranda insan özünü dünyanının xoşbəxt insanı hesab edir. Əlbəttə, çox çətinlikləri olur. Hər şagird bir ailədən gəlir. Müəllim isə şagirdlərdən başqa onların valideynləri ilə də yaxşı münasibət qurmağa, hər kəsə öz xarekterinə uyğun olaraq fərdi yanaşmağa məcburdur. Ancaq bütün çətinliklərə baxmayaraq, mən müəllimlik peşəsini seçdiyim üçün çox qürurluyam. Tələbələrə isə onu demək istəyərdim ki, əgər həvəsləri varsa, bu peşədə işləməyi düşünsünlər. Əgər həvəs, maraq yoxdursa, bilik olsa belə müəllim sinif otağında uğur qazandıra bilməz. Ölkəmizin gələcəyini biz yetişdiririk, ona görə də bu gün can qoymalıyıq ki, gələcəkdə canımız etibarlı əllərdə olsun.

Sizdə müəllimlik hekayənizi, bu peşəni necə seçdiyinizi və müəllim olmağa necə qərar verdiyinizi bizimlə bölüşə bilərsiniz.

Qeydiyyatdan keçmək üçün link : https://ref.az/2r2ho8w