"Gənc Müəllim Danışır" rubrikamızın növbəti qonağı Şahin Mustafayevdir.

Mən - Mustafayev Şahin Samir oğlu 2010-cu ildə Yevlax rayon Xanabad kənd tam orta məktəbini bitirmişəm. Həmin ili yüksək balla AMİ Mingəçevir filialına Riyaziyyat və İnformatika müəllimliyi ixtisasına daxil olmuşam.

Təhsil aldığım müddətdə  olimpiada uğurlarım, tələbələr arasında keçirilən şahmat yarışlarında uğurlarım var. Pedaqoji fəaliyyət göstərdiyim müddətdə isə onlarla şagirdim ali məktəbə   qəbul olub.

Riyaziyyat fənni əyanliyi sevir. İlk öncə, müəllim şagirdə özünü sevdirməlidir. Əgər şagird kor-koranə düstur əzbərləyirsə, bu fənnə marağı ölər. Ən azından düşünməlidir ki,  bu fənn real həyatda ona nə üçün lazım ola bilər. Dərs metodu hər sinfə görə dəyişir. Riyazi təfəkkürü güclü olan şagird mövzunu asan başa düşür. Digər hallarda isə fərdi yanaşmaq və ya cütlərlə iş daha yaxşı effekt verir.

Şagirdlərimdən birinin hiss edirdim ki, məndən xoşu gəlmir. Bir az tələbkar olduğum və şagird dərsə dəfələrə hazır gəlmədiyi üçun  tədbirlər görürdüm. Şagird, yəqin ki, məndən qisas almaq qərarına gəlmişdi. Mən sinfə daxil olmazdan qabaq müəllim stolunun altına süni ilan qoymuşdular. Adi ilandan heç nə ilə fərqlənmirdi. Mən stoluma əyləşərkən ilanı stolun altında gördüm və heç tərəddüd etmədən əlimə götürüb sağına, soluna baxdım və bu kimin oyuncaqıdırsa, bura düşüb deyərək stolun üstunə qoydum. Hər şey mənə aydın idi  və mən dərsdən sora həmin şagirdi otağa çağırdım. Bunu nə üçun etdiyini soruşdum. Şagird xahiş etdi ki, bu haqda valdeyninə və sinif rəhbərinə məlumat verməyim. O gündən dostlaşdıq və hər şey qaydasına düşdü.

Bir şagird oxumaq istəsə də onda alınmırdı. Riyaziyyatı anlıya bilmirdi. Amma oxumağa çox həvəsli idi. Hansı istiqamətə yönələcəyini bilmirdi. Bir gün triqonometriya mövzusuna aid təkrar dərs idi. Hər kəsdən stolun üstünə yalnız ağ bir kağız qoymağını xahiş etdim və yadda qalan düsturları ora yazmağını istədim. Yekunda hər kəsin kağızına baxarkən həmin şagirdin də kağızına baxdım. Hər bir düstur nöqsansız və səhvsiz idi. Mən köçürdü deyə şübhələndim. Ona görə lövhədə də yazmağını istədim. Kağızı olduğu kimi sanki lövhəyə yazdı. Və artıq həmin şagirdin  hər şeyi səhvsiz yadda saxlama qabiliyyətini aşkar etdim. Sonra məlum oldu ki, bu şagird Nəsiminin, Füzulinin çətin qəzəllərini belə səhvsiz əzbərliyə bilir. Hətta 2 səhifəlik şeiri belə çaşmadan əzbərliyə bilir. Hal-hazırda şükürlər olsun ki, tələbədir. 

Kənddə ilk pedaqoji fəaliyyətim zamanı  şəraitsizlikdən əziyyət çəkirdik. Demək olar ki, kənddə heç bir şərait yox idi. Qaz yox, su yox, telefon xətti yox, internet yox. Amma bunların hər birini unutduran məsum üzlü saf və qəlbləri təmiz şagirdlər var idi. Məktəbin də şəraiti ürəkaçan deyildi. Şəxsi işlərlə bağlı yerdəyişmə etməli oldum. Bu dəfə məcburi köçkün məktəbinə. Burada da mənzərə və mühit başqa cür idi. Qayğıya ehtiyacı olan şagirdlər çox idi.

Düşünürəm ki, biz sinif otağına girərkən tək tədris etdiyimiz fənni deyil, həm də həyatın reallıqlarını şagirdə başa salmalıyıq, onların hər birini müstəqil həyata hazırlamalıyıq. 

Kənd yerlərində təhsil alan şagirdlər düşünürəm ki, müəllimlərinə daha çox bağlı olurlar. Belə deyim bir çox hallarda valdeynin sözünü eşitməyən şagird müəlliminin sözünü eşidir. Saflıq, məsumluq... Elə kənd məktəbləri də var ki, təhsil baxımından şəhərdən heç də geridə qalmır. 2010-cu ildə bizim kənd məktəbində bizim sinifdən 10 nəfərə yaxın şagird ali məktəbə qəbul olmuşdur.

Hərdən düşünürsən ki, hansı işi görsəm  cəmiyyətə daha faydalı olaram? Təbii ki, müəllimlik... Bir insanın gələcək həyatını qurmağına nəsə bir köməkliyin dəyirsə, bundan gözəl nə ola bilər ki? Müəllimlik çox məsuliyyətli bir peşədir... Bu zaman belə bir deyim yada düşür: "Həkimin səhvi torpağın altına gömülər, mühəndisin səhvi torpağın üstünə yıxılar, müəllimin səhvi isə yer üzərində gəzər və yer üzünü xarabalığa çevirər".

Hansı peşə sahibi oluruqsa olaq işimizə vicdanla yanaşmalı və ləyaqətimizi, şərəfimizi və insanlığımızı itirməməliyik. Belə olan halda həyat daha gözəl olar...