Lamiyə kənddə yaşayırdı. Şəraiti olmayan daxmada, zəhmətkeş ailədə böyüyürdü. Zəif, cılız bu qızcığazın kiçik qəlbində bir qığılcım yaranmışdı. Soyuq qış gecələrində isti sobanın yanında dərslərini oxuyarkən lampanın şöləsi, yanan odunun çatırtı səsi onun qəlbindəki qığılcımı daha da alovlandırardı. Bir gün bu zəif lampa işığının gələcəyini aydınladacağına inanırdı.

Lamiyə səhər erkəndən yola düzəldi, bu kənddə ona ən əziz məkan olan məktəbə gedirdi. Orada sevimli müəllimi-elmin nurunu körpə fidanlara paylayan fədakar insanı görəcək, sanki yaşadığı aləmdən başqa aləmə düşəcəkdi.
Bu, Bəşir müəllim idi. O bu kəndin içindən çıxmış, seçdiyi ixtisası ilə kənd camaatının elmsizliyinə işıq tutmuşdu. Bəşir müəllim öz kəndinin taleyinə təsir edə biləcəyini çox yaxşı bilirdi. Uşaqlarını məktəbə göndərmək istəməyən, qızlarını təhsildən yayındıran kənd sakinləri ilə söhbətlər aparar, uşaqları məktəbə cəlb edərdi.
Uşaqlar tənəffüs zamanı sobanın ətrafına yığışar, Bəşir müəllimin maraqlı söhbətlərinə qulaq asar, bu yolla həyata başqa pəncərədən baxardılar.
 
Lamiyə müəlliminin timsalında özünü görür, müəllim olacağına inanırdı. Bir gün bu kəndə müəllim kimi geri dönəcək, neçə-neçə qəlbi isidəcəkdi. Elmi ilə kənd əhlini cəhalət girdabından xilas edən Bəşir müəllim kimi o da ömrünü bu yolda şam kimi əridəcəkdi.

İllər ötdü, Lamiyə müəlliminin arzusunu, öz ümidlərini gerçək etdi. O, müəllim olaraq kəndə qayıtdığı gün yeganə istəyi Bəşir müəllimini görmək idi. Elə həmin gün birbaşa müəlliminin evinə yollandı. Qapını döydü, lakin gözlədiyi kimi olmadı, sözləri boğazında düyümləndi. Artıq Bəşir müəllim yox idi. Elə həmin ayı dünyasını dəyişmişdi.

Lamiyə hər sonda bir başlanğıcın olduğunu bilirdi. İndi onun başlanğıcı müəlliminin yolunun davamı idi.

Yazar: Elvira Allahverdiyeva
Redaktə etdi: Müqayyə Əlmərdanlı