Cavad parkda oturmuş, gözləri çox uzaqları seyr edən balaca bir oğlan gördü. Çiyninə ağır bir yük almış, amma bu yükün altında əzilmiş, bir küncdə "necəsən?" deyə sual verəcək birini gözləyirdi sanki. Bu oturuşu, bu çarəsizliyi Cavaddan yaxşı tanıyan olmazdı. Bu ağ bənizli oğlanın yanına yaxınlaşdı. İkisi birlikdə bir xeyli uzaqlara baxdılar. Cavad oğlanın kürəyinə toxunub soruşdu:

-Kitab oxumağı sevirsənmi?
-Kim. Mən?
Yanında birinin oturduğunun belə fərqinə varmamışdı Murad.
-Bəzən məktəbdə müəllimim oxuyur. Dinləməyi çox sevirəm.
-Bir roman qəhrəmanı var,C Qavroş, tanımırsan?
Söhbətin nədən getdiyindən xəbərsiz olan Murad təəccüblə Cavada baxırdı.
-Qavroş bir gün küçədə yolunu itirmiş 2 uşaq görür. "Həə cücələr”- deyib nə baş verdiyini soruşur.
-Yox əmi, oxumamışam. Mənə niyə danışırsınız?
-Sən də ordakı “cücələr” kimi yolunu azana oxşayırsan. Kömək edimmi?
Birinin öz çarəsizliyində tək qalan bu balaca oğlana qayğı ilə yanaşması xoşuna gəlmişdi. Amma dərdini də açıb demək istəmədi. Axı o şəhid oğlu idi. Güclü olmalı, öz ayaqları üstə durmağı bacarmalı, atasız yaşamağa alışmalı idi..

-Yox evimizi tanıyıram, biraz burda oturub gedəcəm. Təşəkkür edirəm!

Oğlanın mədəni danışması Cavadı daha da maraqlandırdı. Görünürdü ki, gözəl bir ailədə böyüyür.
-Hava qaralır, bəlkə atana zəng edək, icazə alaq, səni evinizə aparım.
Axı Cavad hardan biləydi ki, Murad 3 ay əvvəl "ata" sözünü necə sevinclə deyirdi,  indi bu söz onun qəlbinin ən ağır yükünə çevrilib. Murad titrək səslə cavab verdi:
-Siz atama zəng edə bilməzsiniz, heç kim atama zəng edə bilməz, mən də edə bilmirəm, onun səsini eşitməyi hər şeydən çox istəyirəm, -deyib hönkürüb ağlamağa başladı.
Bu hönkürtü Cavadı lap uzaqlara apardı. Mehriban müəllimini xatırladı. Muradın başını sinəsinə sıxıb gözlərini yumdu.

Mehriban müəllim, məktəbə yeni təyin olunmuşdu. Cavad 7-ci sinifdə oxuyurdu. Uşaqlığını yaşaya bilməmiş, güldüyü, nadinclik etdiyi tək yer məktəb, sinif otağı, müəllimlərinin yanı idi. Hər kəs kimi yeni gələn müəllimin dərsini pozmağa çalışır, digər müəllimlər kimi bu kənd məktəbini qoyub getsin istəyirdilər. Mehriban isə ən yüksək qiymətlərlə ali təhsil almış, doğma kəndinə qayıdıb müəllim olmaq istəmişdi. Getməyə heç niyyəti yox idi
Zamanla şagirdlərin qəlbinə yol tapdı. Artıq Fizikanı sevməyə başlayan, çalışan, öyrənmək istəyən uşaqlar Mehribanın əzminin nəticəsi idi. Amma qəlbinə yol tapa bilmədiyi bir Cavad qalmışdı. Necə etsin? Cavad bu şıltaqlığının altında nə gizlədirdi? Niyə heç bir müəllimini dinləmir, dərs oxumağı sevmir, amma dərsdən də qalmırdı? Anası ilə danışmaq istəsə də digər müəllimlər  ananı uşağı ilə heç maraqlanmamaqda günahlandırdı. "Onsuz da gəlməyəcək, axtarıb özünüzü yormayın" demişdilər ona. Sonra eşitdi ki, anası uzaq bir kənddə işləyir, evə gec gəlir. Amma atası haqqında heç bir məlumat ala bilmədi.

Zəng çalındı. Dərs başladı. Mehriban müəllim dünən verdiyi məsələ haqqında soruşdu. Arif əl qaldırıb söz aldı.
-Müəllim, məsələni atama da göstərdim. Edə bilmədik. Amma Cavad yazıb.
Dərslərinə önəm verməyən Cavadın bu həvəsi Mehribanı çox sevindirdi.
-Cavad, atan kömək etdi?
Cavadın verəcək cavabı yox idi. Sinfə sükut çökdü. Birazdan dilləndi.
-Atam çox savadlı biri olub. Hamı deyir ki, o çox yaxşı insan idi.
Mehriban verdiyi sualın altında əzildi. Bu sualın cavabının belə olacağı heç ağlına belə gəlməmişdi. Cavad isə danışmağa davam edirdi.
-Müəllim, mən atamı görməmişəm. Üzünü belə xatırlamıram. Mən lap balaca olanda bir qəza keçirib, bir daha evimizə qayıtmayıb.
Mehriban müəllim nə edəcəyini düşündü. Onu necə təsəlli etsin? Nə desin? Hansı sözlər onun yarasına məlhəm olardı? 
-Cavad, sən onu görməmisən, amma əmin ol ki, o səni görür izləyir. Sənin kimi oğlu olduğu üçün, onu unutmadığın üçün səninlə fəxr edir. Deyirsən ki, yaxşı insan olub. Demək ki, cənnətdədir. Sən də yaxşı işlər görüb yaxşı əməllərlə yadda qalmalısan ki, bir gün görüşə biləsiniz.
-Necə yəni, müəllim. Mən onu görə biləcəm?
-Əlbəttə.

Cavad balaca əllərini qabağa uzadıb "onu görəndə boynunu möhkəmcə qucaqlayıb, çoxlu-çoxlu öpəcəm" dedi.
İlk dəfə idi qəbini kiməsə açırdı. Mehriban müəllim onu yuxudan ayıltmış, qəlbinə mərhəmət toxumu atmışdı. O gün Cavad öz-özünə bir söz vermişdi. Atası ilə mütləq görüşəcəkdi. Cavad artıq məktəbdə öz təmkini ilə seçilirdi. Mehriban müəllimin ən yaxın köməkçisinə çevrilmişdi. Universitetə qəbul imtahanlarını da uğurla başa vurmuş, Tibb Universitetinə daxil olmuşdu.

İllər keçmişdi, amma o hələ də yardımsevər olmağı ilə kənddə tanınırdı. Bu gənc həkim hamının ağrısına çarə olmağa çalışır, bunu da bacarırdı. Axı özünə, adı kimi mehriban olan Mehriban müəlliməsinə söz vermişdi.
Muradın səsi Cavadı xəyaldan ayırdı. Cavad dilləndi:
-Sən şanslı oğlansan.
-Niyə?
-Çünki atanı görmüsən, tanımısan, sevmisən, toxunmusan. Amma mən bunların heç birini edə bilməmiş itirmişəm onu.
İkisinin də yanağından yaş süzülürdü. Cavad danışmağa davam etdi.
-Müəllimim demişdi ki, onunla görüşəcəm.
-Əmi, bəs görüşdünmü?
Cavadın yaşlı gözlərində bir işıq parladı. Susdu. Dünən Cavad özü ata olmuşdu. Xəstəxanada Cavadın qucağına bir oğul vermişdilər. Cavad oğlunun qulağına adını pıçıldadı. “Sənin adın Şamildir”. Oğlunu möhkəmcə bağrına basıb qucaqladı. Balaca yanaqlarından öpdü. O anda Mehriban müəllimə dediyi cümləni xatırladı. “Atamı görsəm onu möhkəmcə qucaqlayıb, çoxlu öpəcəm". Bu xəyalı gerçək olmuşdu. Oğlu böyüdükcə ata həsrəti azalacaq, atasından ala bilmədiyi sevgini balaca Şamil ona verəcəkdi.
-Əmi, bəs onu gördünmü? -Murad Cavada səsləndi.
“Mən gördüm, sən də görəcəksən” -deyib əlini Muradın çiyninə qoydu.  Cavadın Mehriban müəllimə borcunu qaytarmaq zamanı gəlmişdi. O əl bir də heç vaxt Muradı tək qoymayacaqdı.
 
Yazar: Hacıyeva Zeynəb 
Redaktə etdi: Müqayyə Əlmərdanlı