Siniflərdə əyləşən, məktəbə sərbəst gedib-gələ bilən, öz qərarlarını verməyi adət etmiş şagirdlərə dərs keçmək, xüsusi bilik və bacarıq tələb edir. Bir də var ki, hər hansı könüllü əsaslarla fəaliyyət göstərən, üzvləri fiziki məhdudiyyətli uşaqlar olan bir klubda müəllim olmaq- bu həddindən artıq həssasiyyət, fərdi yanaşma və səy tələb edir. 
Təxminən 2 il məktəbdə müəllim işləməklə bərabər fiziki məhdudiyyətli uşaqlar üçün olan bir klubda könüllü olaraq çalışdım. O uşaqlarla bərabər müxtəlif tamaşalar təşkil etdik, əyləncəli oyunlar oynadıq, dərs çalışdıq, mahnı oxuduq, ingilis dilindən ən bəsit sözləri öyrəndik. Həmin müddət ərzində onların içərisində məhdudiyyətli olduğuna görə məktəbə getmək istəməyən uşaqları daha sonra əlaçı, tamaşada səhnəyə çıxa bilməyənləri baş rolda görmək mənim üçün izaholunmaz hisslər idi. 
Klubda Marina və Asya adında iki bacı iştirak edirdi. Onlar ayaq üstə dayana bilmədiyindən daim anasından yapışaraq birgə hərəkət edirlər. Anası ilboyu usanmadan, çəkinmədən onları müxtəlif dərnəklərə gətirirdi.
Üstündən 3 il keçmişdi. Rayonda keçirilən xeyriyyə yarmarkasına qatılmışdım. Orada uşaqlar öz əl işlərini satırdılar. Bir tanış səsə arxaya çevrildim:
- Leyla müəllimə, müəllimə

Həmin o iki bacı müstəqil şəkildə ayaqda dayanıb və qarşılarında da öz əl işləri. Onları öz iradələri ilə ayaqda dayanan görmək möhtəşəm idi. Hər ikisi eyni anda məni qucaqladılar. Bu vaxt anası bizə yaxınlaşıb: 
-Görürsünüzmü, müəllimə, siz öyrətdiyiniz, əmək sərf etdiyiniz uşaqlar bu gün digərlərinə kömək etmək üçün gəliblər. Hamı bir-birinin qayğısına qalarsa, biganə olmazsa, dünya çox gözəl olmazmı? 

Çox doğru dilə gətirmişdi. Ana danışdıqca qəlbimin ən dərinliyindən məsləyimin insanlara ən dərin mənəvi duyğular aşıladığının şahidi olurdum. Beləcə, fəaliyyətimi davam etdirir, daha çox fayda vermək istəyirdim. 
Rasimlə qarşılaşmışdım. Bir qolu dirsəyindən aşağı anadangəlmə olmayan, kədərli baxışlara , eyni zamanda da çox gözəl qəlbə sahib balaca bir oğlan. O zaman balaca idi. İndi isə artıq özünə əmin, yaraşıqlı böyük oğlan olmuşdu. 

Günlərin bir günü, Bakı məktəblərindən biri klubumuzun şagirdləri üçün konsert proqramı ilə çıxış etmək üçün təşrif buyurdu, həm də həmin klubun üzvlərinə hədiyyələr gətirmişdilər. Konsert proqramının sonunda səhnədə hədiyyələri klub üzvlərinə təqdim edəcəkdilər. Növbə Rasimə çatdı. 

-Rasim, sıra səndədir. Çıx və öz hədiyyəni götür.

Rasim oturacağa sıxıldı və səhnəyə nəyin ki çıxmağa , oturacağından durmağa belə utandı, baxışlarını yerə dikdi. Bu mənə çox pis təsir etdi. Məcbur edə bilməzdim. Çünki, onu başa düşürdüm. Onun öz fiziki məhdudiyyəti ilə bağlı kompleksi olduğunu anladım. Və həmin an, həmin saniyə qarşıma məqsəd qoydum ki, mən ona bu kompleksdən çıxmağına yardım edəcəyəm. Rasim bir gün öz istəyiylə həmin səhnəyə çıxacaqdı.
Rasimi ilk gördüyüm andan çox sevmişdim. Bilirdim ki, çox zəngin daxili dünyasını o kədərli baxışların arxasında gizlədir.
Günlər, aylar keçdi. Çalışdıq, işlədik. Və həmin gün gəldi. Bu dəfə Rasim turp nağılında baba rolunu canlandırırdı. Təxmin edin harda? Bəli, elə həmin səhnədə. O günü özüm üçün müəllimlik fəaliyyətimin ən böyük uğuru sayıram.

Yazar: Leyla Hacıyeva
Redaktə etdi: Müqayyə Əlmərdanlı