2000-ci ilin dekabr ayı idi. Mən universiteti təzəcə bitirmiş, dövlət məktəbində həyəcanla dərs deyirdim. Sinif otaqlarının birində şərti cümlələri təsvir edərkən lövhədə ingilis dilində bir cümlə yazdım.

­­­­­­—Bəli, uşaqlar, lövhədə “Çox zəngin olsaydım, anam üçün alardım...” yazılıb. Təsəvvürünüzdən istifadə edərək cümlədəki boşluğu doldurun. Hamı səssizcə mənim payladığım kiçik kağızları götürüb tavana baxaraq düşünməyə başladı. Beş dəqiqədən sonra sinifdə gəzərək kağızları toplayıb bir-bir oxudum: ”Kosmik gəmi, Ferrari, Mayamidə kottec, Maldiv adaları...” Mən oxuduqca sinif gülürdü. Sonuncu kağızı öz-özümə oxudum: ”Varlı olsaydım, anama gül alardım.” Cümlənin sahibi həmin il dərsə yeni gəlmiş zəif, qapalı uşaq idi.
—Aramızda çox emosional bir dostumuz var! Səlim, ayağa qalx. Yazdıqlarını dostlarına dostlarına oxuyarsanmı? —“Gül alaram” yazdım, müəllim. Sinifdə kiçik bir gülüş qopdu. Mən isə çox təəccüblənmişdim.
—Dedim ki, təsəvvür et çox zənginsən və sən ancaq gül alacağını yazdın.Gərək, sənin mühüm səbəbin ola.”Bir müddət səssizcə gözlədi, sonra yavaşca dilləndi:
—Başqa heç nə ağlıma gəlmir, müəllim.
—Oğlum, zarafat edirsən? Ağlınıza gələn bir şey üçün qeydlər verməliyik?

Səlim heç bir cavab vermədi. Mən kağızları geri verdim. Səlimin bu hərəkəti məni həmçinin qəzəbləndirmişdi də. Zəngin çalınması ilə şagirdlər pətəyin ətrafında dolanan arı sürüsü kimi bağçaya töküldü. Çöldə yüngül yağış yağırdı.

Səhəri gün məktəbə gələndə gördüm ki, Səlimin atası məni foyedə gözləyir.Qarşısındakı qəhvə stolunun üstündə bir gün əvvəl dərsdə payladığım əzilmiş kağız vardı. Bir müddət oturub söhbət etdik. Qısa söhbətdən sonra getdi.Mən heç cür özümdə güc tapıb ayağa qalxa bilmirdim. Başım fırlanırdı. Ağlamamaq üçün özümü saxladığımdan boğazım çox pis incidirdi. Özümü güclə yataqxanaya tərəf çatdırdım.

 2000-ci ilin dekabrı ayı idi..Öyrəndim ki, kağızdakı kiçik çiçəklərlə Səlim həyatındakı ən böyük boşluğu doldurmağa çalışır. Üç ay əvvəl anasını yol qəzasında itirmiş və o vaxtdan bəri atası ilə birlikdə hər cümə anasının məzarını ziyarət edib, məzarına gül əkirlər. Dərsdən evə qayıdarkən yolboyu ağlamışdı. Səhərə qədər hönkürtüsünü atası eşitməsin deyə, üzünü yastığa basmışdı. Səhər oğlunu oyatmaq üçün otağına girən ata islanmış yastıq və bir cüt şişmiş gözlə qarşılaşır. Beləcə, Səlim məktəbdə olanları danışmağa məcbur qalır.

Yaxşı ki, o gün Səlimgilə dərsim yox idi. Onun gözlərinə necə baxa bilərdim. Səhvimi düzəltməklə incitdiyim körpə qəlbin məni bağışlamasını istəyirdim. Cümə günü bir neçə gül alıb qəbirstanlığa yollandım. Səlimin atası ilə əvvəldən danışdığım üçün nə vaxt orada olacaqlarını bilirdim. Budur, balaca əllərindən qat-qat böyük güllərlə Səlim anasının məzarı  qarşısında dayanmışdı. Anasının məzar daşı şəklini həsrət qoxan baxışlarla izləyirdi. Sakitcə yaxınlaşıb Səlimin qarşısında utanaraq dayandım.

 “Olar, bu dəfə gülləri əkməkdə mən də sənə kömək edim?”-dedim. Səlim yaşaran gözləriylə mənə baxıb təsdiq mənasında başını salladı. Sadəcə diplomla müəllim olmaq mümkün deyil. Bütün bunları həyatımın ən gözəl dekabr səhərində öyrəndim. Müəllimlik səhər gedib günorta qayıtmaq deyil, şagirdini ailə üzvün kimi qəbul etməkdir. Hər çətinliyində onu anlayacaq olduğunu hiss elətdirməkdir. Bir sözlə, insan olmaqdır ki, insan yetişdirə biləsən.

Yazar: Təranə Ağabəyova
Redaktə etdi: Müqayyə Əlmərdanlı